Storythai

ไม่ได้จำ
แล้วก้อแทบไม่ได้นึกถึงว่าอยู่ที่นี่มานานเท่าไหร่
ก้ออยู่ไปเรื่อยๆ
ทำงานไปเรื่อยๆ
พอมองย้อนดู
แล้วนับถอยหลัง
ถึงเพิ่งได้รู้ว่านี่มันก้อเดือนกว่ามาแล้ว
นั่นหมายถึง


กุยังเหลืออีกเกือบ 2 เดือนที่ยังอยู่ที่นี่

กับอาหารที่มีแต่ขนมปัง แฮม ชีส เบคอน
โดนัท
กุไม่แปลกใจละว่าทำไม ใครๆ
ถึงได้บอกว่าอาหารไทยอร่อย

คิดถึงจะแย่แล้วเหอะ

ไม่ได้จำ
แล้วก้อแทบไม่ได้นึกถึงว่าอยู่ที่นี่มานานเท่าไหร่
ก้ออยู่ไปเรื่อยๆ
ทำงานไปเรื่อยๆ
พอมองย้อนดู
แล้วนับถอยหลัง
ถึงเพิ่งได้รู้ว่านี่มันก้อเดือนกว่ามาแล้ว
นั่นหมายถึง


กุยังเหลืออีกเกือบ 2 เดือนที่ยังอยู่ที่นี่

กับอาหารที่มีแต่ขนมปัง แฮม ชีส เบคอน
โดนัท
กุไม่แปลกใจละว่าทำไม ใครๆ
ถึงได้บอกว่าอาหารไทยอร่อย

คิดถึงจะแย่แล้วเหอะ

เนตไม่มีจะเล่น
ขาดการติดต่อจากโลก
พายุพัดสัญญานไวเลสกุล่มหมด





พอตอนนี้
กว่าจะมีเนตใช้ ต้องมานั่งเล่นอยู่บ้านเพื่อน
สิบโมงที่ไทย
เท่าที่รู้ๆ
ปิดเทอมอย่างงี้
ยังไม่มีใครตื่น



แล้วก้อไม่รู้จะอัพอะไรแล้วด้วย
อารมณ์มันไม่ใช่



มาบอกเฉยๆ
ว่าสบายดี
เผื่อถ้ามีคนจะเป็นห่วง
^_____________^











เผื่อจะได้ไม่ต้องมีคนมาถามว่าเมื่อไหร่จะออน
เพราะจะไม่ออนง่ายๆ
จนกว่าพายุจะสงบ



วันก่อนสัญญานเตือนภัยขั้น1
ดัง
หื้มมมมมม ตื่นเต้น
รู้ว่าเป็นภัยพิบัติ แต่ก้ออดตื่นเต้นไม่ได้ว่ะ
ฮ่าๆๆ


แล้วตอนนี้กุก้อกำลังโดนเพื่อนลากไปกระดกเตกีล่าเพียวๆ
อีกแก้ว
เหียกเอ๊ย ไม่อร่อยเลย
แลกความขมกับอินเตอร์เนต
ที่ออนเอมไปไม่เจอใคร





คุ้มมั๊ยวะ

มั๊ง
..




ก้อได้มาอัพไดนี่ไง

ไม่ได้จำ
แล้วก้อแทบไม่ได้นึกถึงว่าอยู่ที่นี่มานานเท่าไหร่
ก้ออยู่ไปเรื่อยๆ
ทำงานไปเรื่อยๆ
พอมองย้อนดู
แล้วนับถอยหลัง
ถึงเพิ่งได้รู้ว่านี่มันก้อเดือนกว่ามาแล้ว
นั่นหมายถึง


กุยังเหลืออีกเกือบ 2 เดือนที่ยังอยู่ที่นี่

กับอาหารที่มีแต่ขนมปัง แฮม ชีส เบคอน
โดนัท
กุไม่แปลกใจละว่าทำไม ใครๆ
ถึงได้บอกว่าอาหารไทยอร่อย

คิดถึงจะแย่แล้วเหอะ

เนตไม่มีจะเล่น
ขาดการติดต่อจากโลก
พายุพัดสัญญานไวเลสกุล่มหมด





พอตอนนี้
กว่าจะมีเนตใช้ ต้องมานั่งเล่นอยู่บ้านเพื่อน
สิบโมงที่ไทย
เท่าที่รู้ๆ
ปิดเทอมอย่างงี้
ยังไม่มีใครตื่น



แล้วก้อไม่รู้จะอัพอะไรแล้วด้วย
อารมณ์มันไม่ใช่



มาบอกเฉยๆ
ว่าสบายดี
เผื่อถ้ามีคนจะเป็นห่วง
^_____________^











เผื่อจะได้ไม่ต้องมีคนมาถามว่าเมื่อไหร่จะออน
เพราะจะไม่ออนง่ายๆ
จนกว่าพายุจะสงบ



วันก่อนสัญญานเตือนภัยขั้น1
ดัง
หื้มมมมมม ตื่นเต้น
รู้ว่าเป็นภัยพิบัติ แต่ก้ออดตื่นเต้นไม่ได้ว่ะ
ฮ่าๆๆ


แล้วตอนนี้กุก้อกำลังโดนเพื่อนลากไปกระดกเตกีล่าเพียวๆ
อีกแก้ว
เหียกเอ๊ย ไม่อร่อยเลย
แลกความขมกับอินเตอร์เนต
ที่ออนเอมไปไม่เจอใคร





คุ้มมั๊ยวะ

มั๊ง
..




ก้อได้มาอัพไดนี่ไง

Happy
Easter

ไม่ได้จำ
แล้วก้อแทบไม่ได้นึกถึงว่าอยู่ที่นี่มานานเท่าไหร่
ก้ออยู่ไปเรื่อยๆ
ทำงานไปเรื่อยๆ
พอมองย้อนดู
แล้วนับถอยหลัง
ถึงเพิ่งได้รู้ว่านี่มันก้อเดือนกว่ามาแล้ว
นั่นหมายถึง


กุยังเหลืออีกเกือบ 2 เดือนที่ยังอยู่ที่นี่

กับอาหารที่มีแต่ขนมปัง แฮม ชีส เบคอน
โดนัท
กุไม่แปลกใจละว่าทำไม ใครๆ
ถึงได้บอกว่าอาหารไทยอร่อย

คิดถึงจะแย่แล้วเหอะ

เนตไม่มีจะเล่น
ขาดการติดต่อจากโลก
พายุพัดสัญญานไวเลสกุล่มหมด





พอตอนนี้
กว่าจะมีเนตใช้ ต้องมานั่งเล่นอยู่บ้านเพื่อน
สิบโมงที่ไทย
เท่าที่รู้ๆ
ปิดเทอมอย่างงี้
ยังไม่มีใครตื่น



แล้วก้อไม่รู้จะอัพอะไรแล้วด้วย
อารมณ์มันไม่ใช่



มาบอกเฉยๆ
ว่าสบายดี
เผื่อถ้ามีคนจะเป็นห่วง
^_____________^











เผื่อจะได้ไม่ต้องมีคนมาถามว่าเมื่อไหร่จะออน
เพราะจะไม่ออนง่ายๆ
จนกว่าพายุจะสงบ



วันก่อนสัญญานเตือนภัยขั้น1
ดัง
หื้มมมมมม ตื่นเต้น
รู้ว่าเป็นภัยพิบัติ แต่ก้ออดตื่นเต้นไม่ได้ว่ะ
ฮ่าๆๆ


แล้วตอนนี้กุก้อกำลังโดนเพื่อนลากไปกระดกเตกีล่าเพียวๆ
อีกแก้ว
เหียกเอ๊ย ไม่อร่อยเลย
แลกความขมกับอินเตอร์เนต
ที่ออนเอมไปไม่เจอใคร





คุ้มมั๊ยวะ

มั๊ง
..




ก้อได้มาอัพไดนี่ไง

Happy
Easter

เป็นเรื่องธรรมดาที่ในนี้ ในโลกที่มองไม่เห็นคนอีกฝั่งแบบนี้
เดาได้ยากว่าอะไรจะเกิด
เพราะใครทำอะไรยัง ไม่ผิดกฏหมาย ไม่มีใครจับ
จะด่าว่าใครยังไงก้อได้ ด่าไปถึงพ่อแม่ อะไรยังไงก้อได้
ไม่มีใครรู้ ว่าเมิงเป็นใคร

กุเองก้อไม่รู้ว่ามีใครเข้ามาอ่านเรื่องที่กุบอกเล่าไปบ้าง
เพราะจากตัวเลขมันบอก ว่ามีคนที่ไม่เปิดเผยอยู่
แต่คุณไม่จำเป็นต้องบอก และกุไม่จำเป็นต้องรู้
ในเมื่อกุเลือกที่จะเขียนในนี้ แล้วก้อไม่ได้กดปิดให้ใครอ่าน
มันเป็นสิทธิของทุกคน ที่จะเขียนอะไรมาก้อได้

แต่คนไม่ได้ปรับนิสัยตาม สภาพอากาศ
ไม่ได้เปลี่ยนตามเวลา หรือจุดบนแผนที่โลก
มันมีมากกว่านั้น ปัจจัยร้อยแปดพันอย่าง ที่ทำให้คนเปลี่ยน
หรืออาจแค่สิ่งเดียว ก้อทำให้เปลี่ยนได้
เมิงรู้ได้ไง ว่าคืออะไร

กุแค่เปลี่ยนจากจุดที่กุยืนอยู่จุดนึง มาเป็นอีกจุดนึง
มันไม่ได้ทำให้สมองกุกลับ จนต้องคล้อยตามคนที่ไหนไป

แล้วสำนึก มันอยู่ภายใต้สันดานของเมิง
ไม่ได้อยู่ในอากาศที่สูดหายใจเข้าไป
เพราะงั้น เมิงไม่มีสิทธิพูดว่า ทุกคนที่อยู่ในกลุ่มคนแบบนี้ ต้องเป็นแบบนี้

ไม่ได้มีตรายางปั๊มอยู่บนหน้าผาก ว่าคนๆ นี้ผ่านการคัดสรรมาดีแล้ว
เพราะงั้นคนที่ไม่มี แสดงว่าเหี้ย
เมิงเลยสามารถที่จะพูดได้เต็มปากว่า แค่มองหน้าก้อรู้แล้ว
มันไม่ได้มีมาตรวัดแบบนั้น

อย่าอวด
เพราะมันแปลว่าเมิงด้อย
อย่าตรง
ถ้าเมิงไม่คิดว่าเมิงมีสมอง
อย่าถาม
คำถามที่เมิงไม่อยากให้ใครถามเมิงเหมือนกัน
อย่าพูด
อะไรที่เมิงไม่อยากได้ยินจากคนอื่น

ง่ายมั๊ย

กุไม่บอกว่ากุไม่แคร์
กุแคร์

แล้วไง เมิงสนหรอ ??

แต่ถ้าเมิงจะรับรู้ การที่เมิงเกลียดใครคนนึง
มันก้อแปลว่าเมิงเองก้อเป็นคนที่ถูกรังเกียจไปด้วยเหมือนกัน